Hechting is iets wat we allemaal meemaken. Als kind zoeken we veiligheid, warmte, geborgenheid en het gevoel erbij te horen. Lukt dat redelijk, dan nemen we een basisvertrouwen mee. Lukt dat minder, dan ontwikkelen we overlevingspatronen: manieren om ons staande te houden die later in relaties automatisch opspelen.

Die oude patronen werken door. We reageren dan niet meer vanuit de volwassene van nu, maar schieten terug in een kind-positie (klein, bang, boos of overmatig aanpassend) of in een ouder-positie (kritisch, overzorgzaam of controlerend). De heldere volwassen houding – kijken naar wat er nu speelt – raakt even zoek.

Vaak kiezen we onbewust een partner die precies de andere kant van ons oude verhaal speelt. De een zoekt nabijheid, de ander heeft juist afstand nodig. De een past zich aan, de ander bepaalt. Zo houden we samen een oude dans in stand. Dat is collusie: een onbewuste afspraak die bekend aanvoelt, maar ons ook vastzet.

Daarbij komt dat we vooral zien wat onze oude overtuiging bevestigt. Denkt iemand diep vanbinnen “ik ben niet genoeg” of “mensen laten me altijd in de steek”, dan valt precies dat gedrag van de partner op. Wat dat tegenspreekt, glijdt sneller langs ons heen. Dat is de confirmation bias: we filteren de werkelijkheid naar wat we al geloven.

In de therapie kijken we naar deze rode draad. Niet om iemand de schuld te geven, maar om te zien hoe de oude patronen, de rollen die we spelen en de bevestigingen die we zoeken nu nog meespelen. Zo ontstaat er ruimte om andere keuzes te maken.